پیاده روها

پس از مدتی که مشغول به درس خواندن در رشته ای متفاوت از ایمنی و پیشگیری از آسیب ها بودم در نگاهی خریدارانه به وضعیت کسانی که در خیابان یا گذرگاههای شهری پیاده روی می کنند دریافتم که چقدر شرایط سخت و طاقت فرسا است. شاید اگر بگویم باید جان برکف بود تا بشود از خیابانی رد شد سخن گزافی نگفته باشم. رانندگان تقریبا عابر پیاده را نمی بینند که بدترین شکل آن برای بچه ها است. بویژه اگر این داستان در خیابانهای خلوت و در شب باشد. سه تا مشکل بنیادین براحتی دیده می شود.

۱- کمبود یا شاید نبود آموزش همگانی هم برای رانندگان و هم عابران پیاده

۲- کمبود و نقص قانون و همچنین ضعف در اجرای حتی قوانین موجود و همچنین ناآشنا بودن همه جامعه با این قوانین که شامل رانندگان- عابران و مجریان قانون می شود.

۳- کمبود و نقص زیر ساختهای شهری برای عبور ایمن از خیابان

روشن است که تا رسیدن به شرایط مطلوب راه زیادی در پیش داریم. اما آغاز یک تلاش همگانی با هدف کاهش آسیب ها و بطور مشخص مرگ و میر عابران پیاده یک ضرورت اجتناب ناپذیر جامعه ما است.

اینکه این اقدام می بایست هر چه زودتر با بسیج همه داشته ها شروع شود بر همگان دست کم در سخن روشن است. ولی نحوه و برنامه و استراتژی آن می بایست توسط کارشناسان و مدیران و قانون گذاران طراحی و تصویب و زمانبندی شود.

آرزو می کنم با بسیج همگانی کاهش حوادث ترافیکی عابران پیاده بویژه برای کودکان به خواسته و نیاز همگانی تبدیل شود.